سه‌شنبه، تیر ۱۸، ۱۳۸۱



اين يه عكس ديگه از احمد باطبي هست. من تا حالا فقط اون عكس معروفش روديده بودم. اميدوارم كه خدا كمكش كنه و به زودي آزاد بشه. چهره اش من رو ياد مسيح مي اندازه. يادم نميره شبي رو كه نامه اش -كه از زندان نوشته بود- رو مي خوندم و پشت همين مانيتور اشك مي ريختم.

فردا 18 تيره. 3 سال پيش در چنين روزي.....ولش كن. همونجوري كه قبلا نوشته بودم خاطراتم رو از چند روز ديگه ميفرستم رو آنتن!! ولي يه چيزي راستش امسال من هم زياد خوشم نميومد كه راهپيمايي بشه. چون اون مرتيكه ضيا آتاباي و اون يكي كه خودش رو هنوز وليعهد!!! مي دونه زياد اعلان شورش عمومي كردن. (ارواح عمه شون!) و بعيد نيست يه عده جو گير بشن و خين و خين ريزي بشه. من نمي دونم چرا اين آقايون الاغ فرصت طلب(تلويزون ملي ها) هر كاري كه ميكنند به نفع جناح راسته؟ دست از سر اين ملت بردارين بابا
ب
الاخره تنبلي رو كنار گذاشتم و از روي كتاب شروع كردم به ياد گيري HTML نويسي اين كتاب رو HTML آيدا به من معرفي كرد ممنون. بعد از 2 ماه كه كتاب رو خريدم. امروز شروع كردم به خوندن. خيلي جذاب بود. آقا يه وب كار بزرگ در راهه!!!!!!!

دوشنبه، تیر ۱۷، ۱۳۸۱


يه گربه توي حياطمون 4 تا بچه به دنيا آورده. امروز بعد از غروب 4 تاييشون داشتن شير مي خوردن از مامانشون. چقدر بچه گربه ها ناز هستند . بعدشم من حياط رو آب پاشي كرده بودم. هر چهارتاييشون از آب روي موزائيكها مي خوردن با ولع تمام. ولي خوب هنوز خيلي ترسو هستند. چرا من اينها رو مي نويسم؟ شايد چون به نظرم زندگي مجموعه اي است از ميليونها چيز جزئي. كه خيليهاش دوست داشتني هستند
چقدر اين شعر گاهي معنا پيدا مي كنه. آن كه نان از عمل خويش خورد منت حاتم طايي نبرد ( يا نكشد). كاشكي مي شد منت حاتم طايي ها رو نكشيد. بايد تلاش كنم

وبلاگم به هم ريخته بدون اين كه به تمپليتش دست بزنم. اعصابم خورده و زياد نمي تونم بنويشم وقتي قالب كار خرابه. شايد يه جور وسواس باشه.

یکشنبه، تیر ۱۶، ۱۳۸۱

published?

جمعه، تیر ۱۴، ۱۳۸۱

چهارشنبه با اژدهاي خفته رفتيم كوه(ولنجك ) خيلي تند و سنگين رفتيم عرقمون حسابي در اومد و خسته شديم. خوب شد البته كمك مي كنه جمعه بهتر فوتبال بازي كنم. از قضايايي كه پيش اومد مي گذرم و ميرم سر اصل مطلب . كفشم حسابي خاكي شده بود با خودم گفتم كه فردا كه مي خوام برم سر كار حتما با دستمال تميزش مي كنم تا سر فرصت واكسش بزنم. صبح ساعت 6 با صداي تلفن بيدار شدم. يه مالك بي شرف زنگ زده بود كه بيا به ساختمون ما سر بزن. توجه دارين كه 6 صبح ؛ تا ساعت 6:45 خوابم نبرد و همش فحش مي دادم به يارو. چون با وحشت از صداي تلفن بيدار شده بودم. بگذريم...وقتي خواستم برم سر كار ديدم كفشم واكس خورده و داره برق مي زنه با اين كه تقريبا مطمئن بدم ولي از مادرم پرسيدم كه تو واكس گفت آره. مي خواستم از خجالت آب بشم و برم توي زمين. گفتم مرسي و اومدم بيرون. واقعا چه طور مي شه زحمتهاي مادر رو جبران كرد. كجا مي توان محبتي پاك تر و بي شائبه تر از مهر مادر پيدا كرد. از مادرم بيشتر توي اين دنيا هيچكس رو دوست ندارم. مادرم به شهادت هر كي مي شناسدش از بهترين افراد اين روزگاره. چگونه مي توانم جبران كنم؟ هر چه قدر محبت كنم (كه نكردم) باز هم نميشه جبران كرد. كاش مي تونستم برم دستش رو بوس كنم يا مثل بچه گيها سرم روي پاش بذارم. راستي چرا نمي تونم؟ چرا نمي تونم دستش رو ببوسم ؟ چرا؟....امروز توي شركت هر وقت كفشم رو مي ديدم ياد زحمت مادر مي افتادم. تازه بعد از ظهر هم با من اومد توي گرما يافت آباد و...من تازه گواهينامه گرفتم و مادرم 24 ساله كه رانندگي مي كنه. هر چي اصرار كردم كه تنها مي رم گفت كه نه و با هام اومد كنار دستم نشست و راهنماييم مي كرد. نگران بود. خدايا بهش عمر طولاني و عزت زياد بده و سلامتي. هميشه سايه اش رو بالاي سرمون نگهدار. خدايا شكرت...

سه‌شنبه، تیر ۱۱، ۱۳۸۱

چرا اين قدر گيجه؟ بعضي موقعها اعصابم خورد مي شه از بي توجهي و گيجي.

دوشنبه، تیر ۱۰، ۱۳۸۱


Don't cry for GERMANY, We'll come back again, 4 years later.




آلمان باخت. خوب چه كار كنم؟؟ ناراحتم ديگه. ولي انصافا آلمان سر تر بازي كرد. ولي كي فكر مي كرد آلمانها از همون نقطه قوتشون ضربه بخورند. يعني اليور كان. به هر حال اين جام هم تموم شد . آلماني كه هيچ كس بهش اميد نداشت تا فينال اومد و اين فوق العاده بود. بالاتر از مدعياني مثل فرانسه؛ آرژانتين؛‌ ايتاليا؛ اسپانيا و انگليس. 4 سال ديگه آلمانها با اين تيم جوون و مزيت ميزباني مدعي اول خواهند بود. من بعد از ايران كماكان يك آلماني متعصب خواهم بود. زندگي و فوتبال كماكان ادامه دارد.
راستي جاي ميشائيل كبير (بالاك) خيلي خالي بود.

جان مولوي اين عكس رو ببينيد. اوني كه لباس نارنجي پوشيده. لارس ريكن هست. بازيكن آلمان و دورتموند. اين بازيكن به جز گلرهاي ذخيره؛ تنها بازيكن تيم آلمان بود كه 1 دقيقه هم بازي نكرد. ولي تو رو خدا ببينيد كه چطوري دست دور گردن رودي فولر انداخته!! در ايران همچين چيزي نمي بينيد. اگر براي يك بازيكن ايران مثلا دين محمدي همچين چيزي پيش ميومد. ( كه اومد) مي گفت: باخت ما تقصير مربي بود كه من رو توي زمين نمي گذاشت. (نعيم سعداوي سر همين توي تلويزيون كلي به از جلال طالبي بد گفت. در صورتيكه جواد زرينچه خيلي خوب در همون پست بازي كرد.) ما بايد اين رفتارها رو ياد بگيريم.