بچه بوديم. من و برادرم. فكر كنم من 9 ساله بودم و برادرم 6 ساله. مادرم زن دائيم و پسر دائيم و دختر دائيم رو رسوند شهربازي كه اون موقع لونا پارك بود اسمش. هر چقدر ما گريه و التماس كرديم كه ما هم بريم با اونها، مادرم قبول نكرد. نميدونم چه كار داشت خونه. به هر حال هر چه كه بود. سالها بعد من و برادرم به اتفاق از اون خاطره به عنوان يه خاطره بد، يه حسرت، ياد ميكرديم. امشب هم حسي شبيه اون خاطره داشتم. نه بدتر. خيلي بدتر. احساس حقارت كردم امشب. اين كه جايگاه من كجا بود و الان به كجا رسيده اذيتم كرد. آره مقصر خودم بودم شايد ...ولي جزاي آن خيلي سنگينه. شونههام داره خم ميشه زير اين بار.
من ملك بودم و فردوس برين جايم بود. روزي دوباره ملك خواهم شد. يقين دارم.
پنجشنبه، بهمن ۰۹، ۱۳۸۲
چهارشنبه، بهمن ۰۸، ۱۳۸۲
دوشنبه، بهمن ۰۶، ۱۳۸۲
خالي از انرژيم. امروز توي شركت ناي بالا و پايين رفتن از پلهها رو هم نداشتم. لبريز از اضطرابم. كلي كار عقب افتاده دارم. از اون طرف عموها هي زنگ ميزنند و خبر از انحصار وراثت ميگيرند و من اصلا حس شروع كار رو ندارم. 2-3 شب پيش هم موتورسواري كه به بابا زده و باعث فوتش شده بود با زنش و خواهرش اومده بودند. نذاشتم بيان توي خونه. همون دم در كلي التماس و گريه زاري كردند. و من چه ميتونستم بگم؟ كي خسارات معنوي و مادي فوت پدرم جبران ميكنه؟ نميدونم توي اين شرايط اين هم نور علي نور شده. ميگن كه فكر كن براي خودتون همچين حادثهاي پيش ميومد. ميگم كه من هيچ وقت بدون گواهينامه پشت فرمون نميشينم كه حالا اين طوري بدبخت بشم!! چي بگم ديگه.
امروز ششم بهمن بود. بيست و پنجمين سالگرد شهادت داييم كه جلوي دانشگاه تير خورد. فكر كنم پارسال مفصل دربارهاش نوشتم. امسال من نتونستم برم مراسم. مرخصيهام تموم شده و از بس توي شركت تاخير و غيبت داشتم ديگه نميتونستم جيم بشم. امروز هم مثل 25 سال گذشته مراسم سالگرد گل سر سبد خانواده مادرم بود. مادربزرگم كه 3-4 ساله زمين گيره امروز بعد از سالها بردند سر قبر پسرش. جريان فوت پدر من رو هم بالاخره بهش گفتند. ظاهرا كلي شلوغ كاري كرده. بيچاره بالاخره باورش شد.
مادرم خيلي نگران منه، عوض اينكه من نگرانش باشم. نگران اين كه اينقدر توي اين مدت سر قضيه پدر و مادربزرگم بهش فشار اومده كه آثار و علائم درد مفاصل توش ظاهر شده. ولي من ....بگذريم. هيچوقت ظاهرا نميخوايم قدر پدر و مادر رو بدونيم. و راستي.......امروز هم گذشت.
و من......” من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت، كه اول نظر به ديدن او ديدهور شدم.“
جمعه، بهمن ۰۳، ۱۳۸۲
خدايا چرا غروبهاي جمعه رو اين قدر دلگير آفريدي؟
خدايا چرا اين جوري شد اوضاع؟
خدايا....مصيبتت رو هم شكر. چي بگم ديگه.
سينه مالامال درد است اي دريغا همدمي
دل زتنهايي به جان آمد خـــدا را همدمي
چشم آسايش كه دارد از سپهر تيز رو
ســـاقيا جامي به من ده تا بياسايم دمي
زيــركي را گفتم اين احوال بين خنديد و گفت
صعب روزي بوالعجب كاري پريشان عالمي
سوختم در چاه صبر از بهر آن شــمع چو گل
شاه تركان فارغ است از حال ما؟ كو رستمي؟
در طـــريق عشقبازي امن و آسايش بلاست
ريش باد آن دل كه با درد تو خواهد مرهمي
اهــل كام و ناز را در كوي رندي راه نيست
رهروي بايد جهان سوزي نه خامي بي غمي
آدمي در عالم خاكي نميآيد به دست
عالمي ديگر ببايد ساخت وز نو آدمي
خيز تا خاطر بدان ترك سمرقندي دهيم
كز نسـيمش بوي جوي موليان آيد همي
گريه حافظ چه سنجد پيش استغناي عشق
كاندرين طـــوفان نمايد هفت دريا شبنمي
يه مطلب خيلي زيبا هم هست مال يه وبلاگ ديگه،مال 3 ماه پيش. مربوط ميشه به يك غروب جمعه. غروبي كه دلگير نبود.
● در تاریک روشنای اول شب
همه چیز به هیات سایه بود
خاکستری ...
هر چه که در نظر بود خاکستری بود
و هر چه که از نظر دور بود خاکستری بود
و خاطرات خاکستری بود
و هر چه که شنیده بودم خاکستری بود
و سکوت خاکستری بود ...
تو در میان خاکسترها گرم بودی
و سایه خنک بود
و گرما خاکستری نبود
و تو سایه نبودی ...
تو مثال نقض همه ی خاکستری ها بودی ...
پنجشنبه، بهمن ۰۲، ۱۳۸۲
سهشنبه، دی ۳۰، ۱۳۸۲
اين مغز لامصب من لحظهاي آروم و قرار نداره. از وقتي كه خوابم ميبره تا صبح 10-20 بار كه بيدار ميشم بعدش هم همهاش در حال خواب ديدن هستم تصاوير آشفته و مغشوش و خوابهاي مختلف. فكر كنم اگر يه دستگاهي بود كه فيلم ميگرفت برنامههاي يك شبكه تلويزيوني تامين ميِشد!! وقتي سر كار هستم همهاش تصاوير مختلف و خاطرات مختلف مياد توي ذهنم كه خوب بعضيهاش با ربطه تصاويري از خاطرات او، جاهاي مختلفي كه رد ميشم و خاطرات، تصاوير پدر و...ولي بعضي تصاوير بي ربط مياد. اين روزها موقع محاسبه مثلا يه تير بتني، همهاش تصويري از يه تئاتري كه توي يوسف آباد فرهنگسراي شفق ديدم 2-3 سال پيش مياد توي ذهنم و بعدش حركت چند نفري با بچةها به سمت فاطمي. نميدونم چرا. در لحظات خاصي تصاويري از عموي پدرم كه همسن پدرم بود و تقريبا 2 سال پيش فوت كرد در حال سيگار كشيدن مياد توي ذهنم و نميدونم چرا. و خيلي تصاوير بي ربط ديگه. نميدونم .....ياد فيلم ذهن زيبا و راسل كرو ميفتم...و شيزوفرني!! قاطي كردم بالكل. امشب هم باري چهارمين بار ظرف 4 روز گذشته تصادف كردم با ماشين كوبيدم پشت يه پرايد كه اونهم كوبيد به ماشين جلويي!! خوشبختانه فقط ماشين خودم آسيب ديد. خلاصه اينكه اين مغز ما يه ذره اتصالي كرده.و البته فقط مغز نيست. قلبه كه داره فشرده ميشه. از صبح هم هتل كالفيرنياي خونم بالا رفته بود . 3-4 بار گوش كردم و توي ذهنم هم كه خوب همهاش بود.
Tiffany twisted
نميدونم. يك عدم آرامش و اضطراب دارم بد فرم. يهو به خودم ميام ميبينم دارم توي شركت قدم ميزنم. هوس كردم يه جاي خيلي آروم باشم با همراهم. با اون. صبح بيدار شده باشيم و يك فضاي مه گرفته و يك درياچه آرام. قطرات شبنم و سكوت.....سكوت و تكيه كردن به هم. اطمينان و آرامش. حرف زدن در سكوت.
اين حالت عدم آرامش شديد من رو ياد يادداشتي انداخت كه چند ماه پيش نوشته بودم. به نام ”خانهاي روي آب “ و اون يادداشت پيامي داشت براي خودم و آرزوي ايجاد خانهاي محكم و امن. ولي روزگار مهلت نداد و حالا باز به شدت محتاج ساختن آن خانه محكم هستم در شرايطي بسيار حادتر. و نه به تنهايي. يادداشتم اين بود.تاريخ يادداشت مال سه شنبه 17 آوريل 2003 است. تقريبا 21-22 فروردين امسال. عجيبه.
(كامنتهاي بچهها هم مال اون موقع جالبه)
خانهاي روي آب - اين يك فيلم نيست
احساس بديه در گذشته هم بارها و در موارد مختلف، اين احساس رو داشتي. در شرايطي حادتر و بدتر. هر چه قدر هم مطمئن باشي كه نه، از جانب اون كاري صورت نميگيره. باز هم اين هم حس، اين حس لعنتي، باز هم اين حسادت اذيتت كرده و ميكنه. با خودت فكر ميكني، به تو چه؟ تو چه كارهاي؟! ولي بازنميتوني آروم بگيري نميتوني خودت رو راضي كني. شايد هم اين نوعي مجازاته. از جانب خدا. نوعي مجازات براي اينكه احساسات ديگري رو هم درك كني. بفهمي ديگري هم چه زجري ميكشه در قبال رفتارهاي تو. و چه ظلمي بر اون ميره، هر چند كه قصدت اذيت و ظلم نباشه، به هيچ وجه. هر چند اين وسط خودت هم ندوني كه چكار بايد كرد؟ لااقل 100 درصد ندوني. تمام بعد از ظهر، سر ناهر و بعد از اون فكرت مشغوله و قلبت فشرده و پر از استرس. رنج كشيدن فضيلت نيست ولي بكش و بچش، شايد برات بهتر باشه. شايد كمكت كنه. شايد...شايد روزي...شايد روزي اين خانه روي آب، در جايي مستحكم بنا شود، در امن و آسايش. به اميد آن روز.
یکشنبه، دی ۲۸، ۱۳۸۲
بيست و هشتم دي هزار و سيصد و هشتاد و دو - 1 بامداد
” به تو ميانديشم!
اي سراپا همه خوبي، تك و تنها به تو ميانديشم!
همه وقت،
همه جا،
من به هر حال كه باشم به تو ميانديشم!
تو بدان اين را
تنها تو بدان،
تو بيا،
تو بمان با من تنها تو بمان.
جاي مهتاب به تاريكي شبها تو بتاب!
من فداي تو، به جاي همه گلها تو بخند!
اينك اين من كه به پاي تو درافتادم باز.
ريسماني كن از آن موي دراز،
تو بگير!
تو ببند!
تو بخواه!
پاسخ چلچلهها را تو بگو.
قصه ابر هوا را تو بخوان!
تو بمان با من، تنها تو بمان!
در دل ساغر هستي تو بجوش!
من، همين يك نفس از جرعه جانم باقي است،
آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش!“
فريدون مشيري
جمعه، دی ۲۶، ۱۳۸۲
كنسرت محمد رضا شجريان - تهران - تالار وزارت كشور - چهارشنبه 24/10/82
جايي كه نشسته بوديم جاي خوبي بود. مسلط بوديم و دوربين شكاري هم داشتيم. البته از كنسرت هم فيلمبرداري ميشد و روي دو مانيتور تصاوير نزديك هم داشتيم. دكور صحنه صحنههايي از خرابههاي ارگ بم بود كه به خوبي ساخته شده بود و معلوم بود كه زحمت و سليقه خرج شده براش.
پس از پيام استاد به مناسبت زلزله بم. كنسرت شروع شد. محمدرضا شجريان خواننده، همايون شجريان خواننده و نوازنده تمبك، عليزاده نوازنده تار و سازنده برخي قطعات، كيهان كلهر نوازنده كمانچه و سازنده برخي قطعات بودند.
در همان شروع كنسرت ضربه كاري وارد شد.
” بي همگان بسر شود، بي تو به سر نميشود
داغ تو دارد اين دلم جاي دگر نميشود
و...“
بعد از اون آواز كرد بيات سروده سايه بود كه تكان دهنده بود براي من.
و بعد تصنيف ” دل ديوانه “ سروده باباطاهر عريان.
هم نوازي مثنوي اشعار عطار نيشابوري و باز ” بي همگان به سر شود “ اين بار به صورت تصنيف
بعد از استراحت 40-50 دقيقهاي بخش دوم شروع شد. مقدمه ساخته عليزاده و بعد غزلي بسيار زيبا از سعدي در دستگاه راست پنجگاه.
” هر كه سوداي تو دارد چه غم از ترك جهانش
نگران تو چه و انديشه و بيـــــــــــم از دگرانش
آن پي مهر تو گيرد كه نگيرد پي خويشش
وآن سر وصل تو دارد كه ندارد غم جانش
هركه از يار تحــــــــــمل نكند، يار مگويش
وان كه در عشق ملامت نكشد، مرد مخوانش
بــــه جفايي و قفايي نرود عاشق صادق
مژه بر هم نزد گر بزني تير و صلابش
گفتم از ورطه عشقت به صبوري به در آيم
باز ميبينم و دريا نه پديده است كـــــنارش
عهد ما با تو نه عهدي است كه تغير بپذيرد
بوســـتـاني است كه هرگز نزند باد خزانش
گر فلاطون به حكيمي مرض عشق بپوشد
عاقبــــــت پرده بر افتد ز سر راز نهانش
نرسد ناله سعدي به كسي در همه عالم
كه نـه تصوير كند كز درديست فغانش“
سپس تصنيف سمن بويان با شعر حافظ اجرا شد و بعد قطعه ني ريز و آواز و شعر حافظ.
بعداز چهر مضراب دشتي نوبت به تصنيف فرياد رسيد با كلام اخوان ثالث. واقعا هم نوايي شجريان پدر و پسر زيبا بود و تشخيص كلامشان از هم دشوار. واقعا عجيب بود. استاد مسلم ديگري در راه است.
بعد از آن آواز با شعر باباطاهر عريان
” فلك كي بشنوه آه و فغونم
يك عمري بگذرونم با غم و درد
....“
و بعد از آن تصنيف زيباي ” بوسههاي باران “ ، غزلي از شفيعي كدكني
” اي مهربانتر از برگ در بوسههاي باران
بيداري ستـــــــــــــــــاره در چشم جويباران
آيينه نگاهت پيوند صبح و ساحل
لبخند گاه گاهت صبح ستاره باران
بـــاز آي كه در هوايت خاموشي جنونم
فريادها برانگيخت از سنگ كوهساران
اي جويبار جاري، زين سايه برگ نگريز
كين گونه فرصت از كف دادم بيشمـاران
گفتي به روزگاري مهري نشسته بر دل
بيرون نميتوان كرد حتي به روزگاران
بيگانگي ز حـــــد رفت، اي آشنا نپرهيز
زين عاشق پشيمان، سر خيل شرمساران
بيش از من و تو بسيار بودند و نقش بستند
ديـــــــــوار زندگي را، زين گونه يادگاران
وين نغمه محبــــت بعد از من و تو ماند
تا در زمانه باقي است آواز باد و باران“
خلاصه اينكه كنسرت زيبايي بود و ديدن و شنيدن صداي استاد بعد از 7 سال خاطره بر انگيز. حالي برديم هرچند........بگذريم.
چهارشنبه، دی ۲۴، ۱۳۸۲
از بچهگي طوري تربيت شدم توي خانواده و شايد مدرسه كه روراست بودم و صاف و ساده. فكر كنم البته.
بعضي وقتها واقعا ميمونم كه چه رفتاري و چه روشي درست تر بوده. گاهي بهم گفته شده كه دوست داشتم كه وقتي گفتم ميخوام فلاني رو ببينم ، ميگفتي نه!! با خودم فكر ميكنم كه بابا مثلا ما يه كم ادعاي روشنفكري داريم. يك ديدار ساده كاري چه اشكالي ميتونسته داشته باشه. تازه شايد اون موقع متهم به غيرتي بودن الكي ميشدم چه ميدونم. باز بهم گفته ميشه كه اگر كنار مينشستي و سكوت ميكردي شايد بهتر از به در و ديوار كوبيدن بود و نتيجه ميگرفتي. شايد!! با خودت فكر ميكني كه كاري كه درست بوده از نظر خودت رو انجام دادي، تازه اون وقت شايد اين جوري گفته ميشد كه ببين اصلا به فكر ماهم نيست. عين خيالش هم نيست اصلا انگار دوست داشت كه همچين اتفاقي بيفته!! بابا به خدا قاط زدم. بابا زندگي به خدا سادهتر از اين حرفهاست. فتال ارور داديم رفت!!
يكي كامنت گذاشته واسه مطلب قبليم كه حالم به هم خورد از اين همه ضعفت و...
خوشحال ميشدم با اسم و رسم اينجا مطلب مينوشتي< بيشتر باهم صحبت ميکرديم. بعدش هم آدمهاي ديگه هم زندگي و مشکلات خودشون رو دارند< منهم مال خودم رو. حال خودم رو. وبلاگ خودم رو. نوشتّهاي خودم رو. حالتون هم اگر بهم ميخوره اينجا رو بيخيال بشيد خب.
***فردا شب كنسرت شجريان. ايول. ولي كاشكي ميشد....
دوشنبه، دی ۲۲، ۱۳۸۲
تصويري از جمعه وقت برگشتن از بهشت زهرا توي ذهنم مونده. توي كوچههاي اميرآباد. گربهاي 50-60 متر جلوتر وسط خيابون به خودش ميپيچيد و همون وسط بود. جلوتر كه رفتم ديدم داره استفراغ ميكنه!! استفراغي سفيد و خوشرنگ! ظاهرا صبحش شير ترشيده خورده بود.
و اما اميرآباد ، هميشه يه جور نوستالژيه براي من. خانه مادربزرگ و دايي. تصاوير دوچرخه سواري با برادر و پسردايي هميشه توي ذهنم مياد. نمي دونم چرا. و خاطرات بد و خب ديگه و خياباني كه به اسم دايي است. پشت استاديوم جايي كه خيليها ميان براي تمرين رانندگي و من اونجا اولين گامهاي رانندگي رو فرا گرفتم از مادرم و تصميم داشتم كه به يكي رانندگي رو اونجا ياد بدم كه فرصت نشد.
صبح - هي برو بالا و هي بيا پايين. هي تلفن بزن اين ور و اون ور.
تصويري از فيلم ديشب توي ذهنم مياد همهاش. فيلم كاليفرنيا با بازي براد پيت كه نقش يك قاتل روان پريش رو بازي كرده. صحته خشني كه توي توالت پمپ بنزين گذشت. راننده بنز داره ادرار ميكنه از اونهايي كه كيسه داره. پاش رو ميذاره روي كاسه ديواري توالت. شير كيسه ادرارش رو باز ميكنه. براد پيت مياد تو. چاقو رو ميكشه و يارو رو جر واجر ميكنه. مخلوطي از خون و ادرار و آب و كاسه توالت شكسته همه جا رو فرا ميگيره. براد پيت خونسرد چاقو رو ميشوره. مسواكش رو در مياره و مسواك ميزنه.
ظهر - هيچ تمركزي روي كار ندارم. دنبال چند تا نامه ميگردم براي رئيس. دل و رودهام در حال پيچ خوردنه. به يك دوست تلفن ميزنم و يه كمي گله ازش ميكنم و شايد ناراحتش ميكنم.
بعد از ظهر - توپ به عقب بر ميگرده سمت راست زمين. محمد نوازي عالي سانتر ميكنه. روي شش قدم عنايتي بلند ميشه و ضربه سر. گلللللل.
همكارت به روشي كه برام جديده، داره براي چند نفر فال حافظ ميگيره. من هم نيت ميكنم و فالم اين در مياد.
صوفي نهاد دام و سر حقه باز كرد
بــــــــنياد مكر با فلك حقه باز كرد
بازي چرخ بشكندش بيضـــــه در كلاه
زيرا كه عرض شعبده با اهل راز كرد
ساقي بيا كه شاهد رعناي صوفيان
ديگر به جلوه آمد و آغـاز ناز كرد
اين مطرب از كجاست كه ساز عراق ساخت
و آهــــــــــــــنگ بازگشت ز راه حجاز كرد
اي دل بيــــا كه ما به پناه خدا رويم
زانچ آستين كوته و دست دراز كرد
صنعت مكن كه هر كه محبت نه راست، باخت
عشقش به روي دل در معنـــــــــــــي فراز كرد
فــــــــــردا كه پيشگاه حقيقت شود پديد
شرمنده رهروي كه عمل بر مجاز كرد
اي كبك خوشخرام كجا ميروي بايست
غره مشــــــــو كه گربه زاهد نماز كرد
حافظ مكن ملامت رندان كـــه در ازل
ما را خدا ز زهد و ريا بي نيـــاز كرد
از همكارم ميپرسم كه خوب اومده، ميگه نا مفهومه نميدونم ولي شاهدش خوبه. نظر خودم رو ميپرسه. ميگم فكر كنم خوبه ولي مطمئن نيستم.
توي ماشين ميرم ميشينم. آيةالكرسي.موبايل. برميگردم شركت. بيچاره محمد جعفري. امروز چهل بار رفتم تو و اومدم بيرون از شركت.
غروب - دم در شركت، تلفن به داك.
بايد تا شنبه اسناد مناقصه جادها رو تهيه كنم. گاوم زاييد. تا حالا همچين كاري نكردم. رئيسم ميگه مهندس ر خيلي سرش شلوغه بايد خودت انجام بدي. من نميدونم. عجب گاويه!!
توي ماشين به سمت استخر - همهاش سياوش قميشي توي كلهام داره ميخونه و نميدونم چرا اين آهنگ رو.
تو كه بارون و نديدي- گل ابرها رو نچيدي - گله از خيسي جادههاي غربت ميكني - تو كه خوابي، تو كه بيدار - تو كه مستي ، تو كه هوشيار - لحظههاي شب و با ستاره قسمت ميكني -
من و بشناس كه هميشه - نقش غصهام رو شيشه - من خشكيده درخته توي بطن باغ و بيشه - جادههاي بي سوار رو - سال گنگ بي بهار رو - تو نديدي، به پشيزي نگرفتي دل ما رو - لحظههاي تلخ غربت - هفتههاي بي مروت - تو نبودي كه ببيني - شب تار انتظار رو - همه قصههام تو هستي - لحظه لحظههام تو هستي - تو خيالم، توي خوابم - پا به پام بازم تو هستي
استخر دانشگاه. آب سرده. اصلا نميتونم برم توي آب. يكي از ناجيها من رو با برادرم اشتباه ميگيره و در مورد بيمه ماشينش ميپرسه. بهش توضيح ميدم كه من برادرشم و اون هم فعلا بعضي كارهاي پدر مرحومم رو انجام ميده. ناجيه ميگه پدرم مرد خوبي بود. آخه همين استخر ميومد. بغض گلوم رو ميگيره. ميرم جكوزي. بر ميگردم، دم استخر. آب سرده، ضعيف شدم. ميرم به قصد سوناي بخار. گردنبندم روي تن برهنه تكون ميخوره. خوشم مياد. توي سوناي بخار ميشينم. بخار خيلي زياده و خوشبختانه كسي صورتم رو نميبينه....انقدر ميشينم كه حس كنم حالم داره بهم ميخوره. ميام بيرون و پرش توي حوض آب يخ!! تنم داره سوزن سوزن ميشه. حالا راحت ميرم توي آب استخر. ياد آخرين باري كه با پدرم اومدم اين استخر به شدت آزارم ميده. فشار آب روي سينه بغض كردمه. نفسم ميگيره. سرم رو ميكنم زير آب. ميخوام فرياد بزنم از دست روزگار. هر كار ميكنم نميشه. فرياد زير آب خيلي سخته!! دايي هم اومد. با دايي گپ ميزنيم. خيلي دوستش دارم اين دايي رو. بهم ميگه سخت نگير. همه چيز روبراه ميشه. چند تا فحش خوار مادر هم مثل نقل و نبات به اون داييم و زن داييم و دختر داييم كه خونه مادربزرگم هستند ميده. اصلا نگران افراد دور و بر نيست!! برادرم هم اومده استخر.
شب
اتوبان - سرعت 110 -120 موبايل زنگ ميزنه. امير حسين از مشهد. التماس دعا. يا امام رضا.
مادرم و خواهرم از سينما بر ميگردن. از اون سينما روها هستند. ولي مادرم بعد از 7 ماه گرفتاري و عذا و ......اولين سينمايي كه ميره. خوبه.
كربلا؟
بي صبرانه منتظر پنجشنبه و صداي آسماني محمد رضا شجريان هستم.